Jeannette (55) vond na acht jaar haar weg terug naar betaald werk. Met begeleiding vanuit een IPS-traject bij Twomorrow hervond ze haar zelfvertrouwen én een werkplek waar ze helemaal op haar plek is.

‘Voor mij betekent dit werk hemel op aarde. Ik wil het niet helemaal heilig verklaren, maar werken geeft mij wel heel veel voldoening.’

Een plek die bij haar past

Landgoed Flierveldshoeve, waar Jeannette sinds een paar maanden werkt, ligt verscholen in het prachtige Twentse landschap, tussen weilanden en bossen.

‘Als ik daar in de keuken bezig ben met de lunch, is het uitzicht zo mooi. In het voorjaar zaten hier jonge eendjes en ganzen bij het water. Daar geniet ik echt van.’

Jeannette groeide op een boerderij in Holten op. Samen met haar broers en zus was ze altijd bezig. ‘Ik sliep soms zelfs tussen de koeien. Het was een warm gezin, bij ons werd naar elkaar omgekeken. We hadden een heel vast ritme: om acht uur ontbijt, om kwart over twaalf lunch en om zes uur avondeten. Bij die vaste structuur gedij ik het beste.’

Acht moeilijke jaren

Acht jaar geleden veranderde haar leven. Jeannette werd ontslagen, kreeg meerdere psychoses en raakte depressief.

‘Dat was een heel moeilijke tijd. Als je je been breekt, ziet iedereen dat. Psychische problemen zien mensen niet aan je. Je kunt er nog hartstikke leuk uitzien en soms ook hartstikke leuk doen. Zelfs mensen in mijn naaste omgeving hadden soms geen idee hoe moeilijk en eng bepaalde momenten voor mij waren.’

Juist daarom wil Jeannette haar verhaal vertellen. ‘Mensen weten soms niet hoe ze ermee om moeten gaan. De afgelopen jaren kreeg ik drie kaartjes omdat ik ziek was. Toen ik vijftig werd, kreeg ik er 26. Dat verschil zegt veel. Het is ongemak en onwetendheid.’

In de jaren daarna probeerde ze weer aan het werk te komen. Dat lukte niet, al bleef ze wel actief als vrijwilliger. ‘Niets doen stond bij ons thuis niet in het woordenboek. Dat heb ik van mijn vader meegekregen.’

Solliciteren naar betaald werk werd uiteindelijk een steeds grotere drempel. ‘Ik was zo bang dat ik het niet kon bolwerken. Van die spanning kon ik letterlijk ziek worden.’

De stap naar Twomorrow

Toen Twomorrow in beeld kwam, durfde Jeannette opnieuw stappen richting betaald werk te zetten.

‘Mijn behandeling stond een beetje stil. Ik had gesprekken, maar verder kwam ik niet. Tijdens een seminar over autisme vertelde een vrouw over loopbaanbegeleiding. Dat leek mij ook wel wat.’

Zo kwam Jeannette terecht bij Twomorrow en trajectbegeleider Marije.

Marije: ‘Jeannette is 100% arbeidsongeschikt bevonden, maar heeft altijd gezegd: “Ik wil me blijven oriënteren op de arbeidsmarkt. Ik wil me begeven tussen gezonde mensen. Ik wil ertoe doen.” Op 2 augustus maakten we kennis en op 10 augustus stuurde ze haar eerste sollicitatiebrief al.’

Volgens Marije zit de grootste ontwikkeling in het zelfvertrouwen van Jeannette. ‘Ze kan nu beter verwoorden wie ze is, waar ze goed in is en durft ook voor zichzelf te kiezen.’

Jeannette herkent dat. ‘Van oudsher ben ik best bescheiden. Tijdens het traject heb ik geleerd mezelf beter te promoten. Ik geloof nu meer in mezelf.’

Samen op zoek naar passend werk

Een IPS-traject begint met het onderzoeken van interesses, kwaliteiten en mogelijkheden op de arbeidsmarkt. Marije: ‘We gebruiken daarvoor onder andere testen van Icares. Die geven inzicht in interesses, eigenschappen, kwaliteiten en werk dat mogelijk passend is. Dat vormt een handvat voor onze coachingsgesprekken.’

Daarna wordt de begeleiding heel praktisch. Bij Jeannette lag er al een goed cv. De aandacht ging daarom vooral uit naar het zoeken naar vacatures, het schrijven van sollicitatiebrieven en het benaderen van werkgevers.

‘Bij IPS gaat het erom dat mensen uiteindelijk zelfstandig verder kunnen’, vertelt Marije. ‘Ik sta naast Jeannette of achter haar, maar nooit vóór haar. Ik neem het niet van haar over.’

De begeleiding wordt bovendien afgestemd met de behandeling en andere betrokken hulpverleners. ‘Jeannette is behoorlijk voortvarend. Soms is het voor mij lastig om in te schatten wanneer ik haar moet laten doorgaan en wanneer ik haar juist een beetje moet afremmen. Dat bespreken we dan samen met het behandelteam.’

‘Ik voel mij weer als een vis in het water’

Uiteindelijk vond Jeannette een werkplek die goed bij haar past. Haar werkzaamheden zijn afwisselend: ze verzorgt de lunch, maakt schoon, schildert en bekleedt stoelen.

‘Ik ben een duizendpoot en geniet van al die verschillende dingen. Als mensen zeggen: “Wat ziet het er weer mooi uit” of “Wat smaakt het lekker”, geeft dat zo’n voldaan gevoel. Mensen verwennen, daar ben ik goed in.’

Ook krijgt ze de ruimte om op haar eigen manier te werken. ‘Ik ben erg gedetailleerd en daar krijg ik hier de ruimte voor. Ze zeggen: je mag er zo lang over doen als je wilt, als het maar goed is.’

Het effect merkt ze niet alleen zelf. ‘Mijn kinderen zeggen ook: “Je bent veel vrolijker sinds je werkt.” Werken is voor mezelf kiezen. Ik heb inmiddels geleerd: ik ben er zelf ook nog.’

Na acht jaar voelt Jeannette zich eindelijk weer op haar plek.

‘Ik voel me als een vis in het water. Dat gevoel heb ik jaren niet gehad. Tegen anderen zou ik willen zeggen: geef nooit op. Mij is het na acht jaar ook gelukt.’