Wie bij Twomorrow binnenstapt, komt haar vrijwel meteen tegen: Brigitte van Uffelen. Vanuit de Front Office zorgt ze voor een warm welkom. Lange tijd was werk voor haar vooral iets vanzelfsprekends. Tot ze zelf tijdelijk uitviel en ontdekte hoeveel betekenis werk eigenlijk heeft.

Een warm welkom

Naast Brigitte ligt Frits, de kantoorhond, tevreden op een kussen. Het past bij de sfeer waar ze zo van houdt.

‘Ik houd van gezelligheid. We zijn een klein team en er is veel persoonlijk contact. Dat vind ik belangrijk. Frits hoort daar helemaal bij. Hij brengt gezelligheid, maar ook rust. Hij haalt je even uit je hoofd. Ik moet zo vaak om hem lachen.’

Die huiselijke sfeer was voor Brigitte niet vanzelfsprekend. Ze werkte jarenlang in een veel zakelijkere omgeving.

‘Werk was lange tijd gewoon werk voor mij. Bij mijn vorige werkgever kenden veel mensen mijn naam niet eens. Hier voel ik me minder werknemer en veel meer collega. Ik voel me thuis bij Twomorrow.’

Op haar zestiende aan het werk

Brigitte begon al jong met werken. ‘Ik was zestien en had geen behoefte om verder te leren. Alleen een opleiding tot stewardess leek me geweldig, maar die was te duur. Mijn ouders hadden het niet breed.’

Toch kijkt ze met veel warmte terug op haar jeugd. Haar ouders trouwden jong en woonden aanvankelijk in een klein huisje in het bos bij Emst. Haar moeder was zeventien toen Brigitte werd geboren. Later kwamen er nog twee dochters bij.

‘Mijn vader was voor zijn werk veel in het buitenland. Als hij in het weekend thuiskwam, gingen we samen naar de markt om een visje te halen. Thuis aten we dat op terwijl we naar Los Vast en de Dik Voormekaar Show op de radio luisterden.’

Pas veel later realiseerde Brigitte zich hoe waardevol die jeugd voor haar is geweest.

‘Ik heb een heel liefdevolle en veilige basis gehad. Die stevige basis gun ik iedereen.’

Als het leven ineens anders loopt

Ook Brigitte kreeg moeilijke periodes te verwerken. Op haar 37e scheidde ze en werd ze alleenstaande moeder. Een paar jaar later overleed haar moeder volkomen onverwacht.

‘Mijn vader had voor zijn pensioen een reis naar Turkije gekregen. Mijn ouders gingen het daar samen vieren, maar mijn moeder is nooit meer teruggekomen. Ze overleed plotseling aan iets met haar hart. Dat was een enorme schok.’

In die periode merkte Brigitte hoe belangrijk het is om mensen om je heen te hebben.

‘Ik kon terugvallen op mijn vriendinnen en mijn zussen. Alleen was ik op dat moment net mijn baan kwijt. Anders had werk me waarschijnlijk ook geholpen.’

Toen ze zelf ineens uitviel

Door haar werk bij Twomorrow ging Brigitte anders kijken naar psychische kwetsbaarheid.

‘Ik heb hier geleerd dat achter iedere kwetsbaarheid en achter ieder gedrag een verhaal zit.’

Onlangs ervoer ze zelf hoe onverwacht iemand uit balans kan raken.

‘Ik moest ineens overal om huilen. Om alles en eigenlijk ook om niks. En ik kon gewoon niet meer stoppen.’

Uiteindelijk bleek haar hormoonhuishouding een belangrijke rol te spelen. Voor Brigitte brak een periode aan waarin werken zoals ze gewend was tijdelijk niet meer ging.

Juist toen ervoer ze wat de manier waarop een werkgever reageert kan betekenen.

‘Ik hoefde niet meteen weer alles te kunnen’

‘Twomorrow heeft me ontzettend goed geholpen bij mijn herstel. Er was begrip, ik voelde me gehoord en ik kreeg begeleiding. Bij een andere werkgever was ik misschien niet zo snel weer aan het werk gegaan.’

In plaats van volledig thuis te blijven, kreeg Brigitte tijdelijk andere taken die op dat moment wél haalbaar waren. Voor haar gebruikelijke werkzaamheden werd vervanging geregeld.

‘Daardoor bleef ik onder de mensen, zonder dat ik druk voelde. Ik hoefde niet meteen weer alles te kunnen.’

Het veranderde haar kijk op werk.

‘Toen merkte ik pas hoeveel werk voor mij betekent. Het is zoveel meer dan inkomen. Het geeft structuur aan mijn dag, een reden om van de bank af te komen, sociaal contact en het gevoel dat ik nuttig ben.’

Achter ieder mens zit een verhaal

Brigitte merkt in haar omgeving nog regelmatig hoeveel vooroordelen er bestaan over mensen met psychische problemen.

‘Dan hoor ik opmerkingen als: “Die spoort niet” of “Het zijn uitkeringstrekkers”. Terwijl je vaak helemaal niet weet wat er achter iemands gedrag of situatie zit.’

Volgens haar begint verandering bij erover praten.

‘Ik denk graag in oplossingen. We moeten psychische kwetsbaarheid veel meer bespreekbaar maken en daar eigenlijk al jong mee beginnen. Als kinderen leren dat dit ook bij het leven kan horen, wordt het normaler.’

Daarmee hoopt ze niet alleen op meer begrip vanuit de omgeving, maar ook op minder schaamte bij mensen die zelf ergens mee worstelen.

‘Zolang je zwijgt, blijft het taboe bestaan. Door te delen ontstaat begrip en kun je ook eerder de steun krijgen die je nodig hebt. Dat heb ik zelf ervaren. Sinds ik mijn gevoelens meer deel, sta ik veel dichter bij mezelf.’

En daarmee komt Brigitte uit bij een motto dat goed bij haar past:

‘Haal alles uit het leven wat erin zit.’